Red Bull’un eski takım patronu Christian Horner’ın yıllar önce Formula 1’in 2026 kurallarıyla bir ‘Frankenstein’ın canavarı’ yaratabileceğine dair uyarısı hâlâ akıllarda. Ancak Cuma günü pistte yeni nesil araçları yakından izleyenler için Horner’ın başka bir Gotik korku klasiğini, Jekyll ve Hyde’ı örnek göstermesi daha uygun olabilirdi.
Olumlu tarafta, 2026 Formula 1 araçlarının sesleri oldukça etkileyici ve batarya gücü tükendiğinde düzlüklerde yavaşlayacaklarına dair endişeler tamamen yersiz görünüyor.
Albert Park’ta 10 ve 11. virajlar arasındaki Lakeside Pavilion dışında durup araçlar geçerken, geçen yıla göre yaklaşık 20 km/saat daha yavaş olsalar da, önceki nesil araçlar kadar etkileyici bir izlenim bırakıyorlar.
Melbourne’dan Jon’un daha fazla analizini arıyorsanız, The Race Members’ Club’da günlük güncellemeleri takip edebilirsiniz – ilk ay için %90 indirimle üye olun
Ancak şüphe yok ki, bu araçlar en iyi performanslarını düşük hızlı virajlarda sergiliyor. Bunun en büyük sebebi minimum ağırlığın azaltılması ve daha büyük bataryaların (tam doluyken) çıkışta sağladığı güçlü ivmelenme.
Melbourne’de Oscar Piastri’nin geçen yıl yarışta pist dışına taştığı 13. virajdaki çeviklikleri özellikle dikkat çekici.
Pilotlar, virajın içindeki kerbi ne kadar yakından takip ettiklerine veya çıkışta arka tarafın ne kadar stabil olduğuna göre aracı ne kadar rahat kullandıklarını net şekilde gösterebiliyor.
Örneğin, Mercedes pilotları Kimi Antonelli ve George Russell her geçişlerinde oldukça dengeliydi; öte yandan Cadillac aracı ise gözle görülür şekilde daha gergin görünüyordu.
Sorunlu Aston Martin ise motor sesiyle de anlaşılacağı üzere yeterince hızlı değildi ve limitine yaklaşamıyordu.
Araçları 12. viraj çıkışında ve 13. viraj frenlemesinde izlediğinizde, yavaş virajlar dizisinde pilotların ne kadar zorlandığı net şekilde görülüyor; burada ekonomi modunda değiller.
Bu durum, ikinci serbest antrenmanın son 20 dakikasında birçok pilotun ön frenleri kilitlemesiyle de kendini gösterdi; Isack Hadjar bir noktada tamamen pist dışına taştı.
Bu yavaş bölümde oluşan güçlü görsel izlenimi, veriler de destekliyor. Geçen yıla kıyasla sadece 10 km/saatlik bir hız farkı var ve bu da bu araçlardaki azaltılmış yere basma kuvvetiyle uyumlu.
Ancak pistin bu bölümündeki olumlu tablo, turun diğer yüksek hızlı noktalarında ne yazık ki geçerli değil. Araçların iç kameraları ve veriler bu konuda daha da olumsuz bir tablo çiziyor.
Yüksek Hızlı Virajlarda Büyük Sıkıntı
Albert Park’ın en etkileyici virajlarından biri her zaman 9 ve 10. virajlardı.
Burası, yakıt yüküne bağlı olarak neredeyse tam gaz girilen bir sol viraj ve ardından zorlu çıkış kerbinin birçok pilotu zorladığı sağ virajdan oluşuyor.
Uzun süredir biliniyordu ki, Albert Park, 2026 kurallarının en zayıf yanlarını gözler önüne serecek; enerji yönetimi konusunda zorlanan araçlar, tur boyunca yeterli elektrik enerjisi toplayamıyor.
Ancak dışarıdan bakıldığında, 9-10. virajlar bölgesinin pistin en heyecan verici kısmından en vasat bölümüne dönüştüğü çok net şekilde görülüyor.
Burada hız; yol tutuşu veya yere basma kuvveti eksikliğiyle değil, güç eksikliğiyle sınırlı. Araçlar limitte değiller; sadece yavaşlar.
9. viraja giriş hâlâ neredeyse tam gaz – ve elbette 10. viraj zorluğunu koruyor, nitekim Max Verstappen ikinci antrenmanda burada pist dışına taştı – ancak pilotların limitten çok uzak olduğu çok açık.
Oscar Piastri’nin ikinci antrenmandaki en hızlı turunun iç kamera görüntülerinde de görüldüğü gibi, işler 6. viraj çıkışında ve 8. virajdan geçerken batarya tükendiğinde tersine dönüyor.
McLaren bu noktada etkileyici şekilde 320 km/saat hıza ulaşıyor.
Ancak batarya bittiğinde işler değişiyor. Güç azalınca, en yüksek hız düşüyor – ve 9. virajın apeksinde hız sadece 274 km/saat seviyesine iniyor.
Bunu, Piastri’nin geçen yılki ikinci antrenmandaki en iyi turuyla karşılaştırdığımızda, viraj girişinin artık yaklaşık 40 km/saat daha yavaş olduğu ve aracın maksimum atağa geçtiği andaki potansiyelinden çok uzak olduğu görülüyor. Bu da gözle görülür biçimde fark ediliyor.
Pist kenarından izlerken, araçlara birkaç metre mesafede değilseniz, izlenim ciddi şekilde azalıyor.
Seansın başlarında zaman zaman o kadar etkisizdi ki, pilotların hızlı turda mı yoksa normal turda mı olduklarını anlamak zorlaşıyordu.
Bu kafa karışıklığı, pilotların güç dağıtımında olup olmadıklarına dair görsel bir işaret olmamasından da kaynaklanıyor.
9/10. virajlar ile 12/13/14. viraj kompleksi arasındaki fark dikkat çekici; bu da bu Jekyll ve Hyde karakterli araçların güçlü ve zayıf yanlarını net şekilde ortaya koyuyor.
Frenlemenin, kısa virajların ve atağın gerektiği bölümlerde Formula 1 araçları harika görünüyor. Ancak uzun düzlüklerde ve özellikle yüksek hızlı virajlarda istenen performansı veremiyorlar.
Eğer enerji yönetimi kuralları bu şekilde kalırsa, bu sezon taraftarların pist ve viraj seçimini dikkatli yapması gerekecek.
Kaynak: The Race // https://www.the-race.com/formula-1/f1-2026-cars-trackside-impression-melbourne-jarring/
