Aston Martin ve Honda Ortaklığı: Umutlar ve Gerçekler
Aston Martin, Formula 1’de yeni fabrika takımı olarak Honda ile başlattığı güç ünitesi ortaklığında, Japon üreticinin Red Bull ile elde ettiği motor üstünlüğünü sürdürmeyi hedefliyordu. Ancak sezon öncesi testlerde sergilenen performans, Red Bull ile kazanılan şampiyonluklardan çok, Honda’nın McLaren ile yaşadığı sorunlu yılları hatırlattı.
Honda, Bahreyn’de geçirdiği iki haftalık test sürecinde adeta 2017’deki McLaren dönemiyle benzer bir tablo ortaya koydu. O yıl yaşanan kronik güvenilirlik sorunları ve alışılmadık, aşırı titreşimler nedeniyle araç ve güç ünitesinin performansı doğru şekilde değerlendirilememişti. Şimdi de Honda, motorun belirli bir tur sayısından sonra arızalar çıkarması ve bazı parçaların kırılması gibi temel bir problemle karşı karşıya.
Testler boyunca her seferinde aynı bileşenin arızalanmadığı, Honda’nın farklı sorunlar tespit edip bunları çözmeye çalıştığı bildirildi. Ancak en büyük kısıtlama, kaynağı henüz tam olarak belirlenemeyen anormal titreşimlerin batarya sistemine zarar vermesi oldu. Pist üstünde sorunları gidermek için yapılan parça değişimleri ise programı sekteye uğrattı.
Performans ve Güvenilirlikte Sıkıntılar
Honda’nın karşılaştığı ikinci temel sorun ise performansla ilgili. Testlerde, MGU-K ve kuralların izin verdiği maksimum enerji geri kazanımı sağlanamadı. Bunun, güvenilirlik sorunları nedeniyle bilerek yapılan bir kısıtlama olduğu düşünülüyor. Enerji geri kazanım kapasitesinin düşük olması, tur boyunca güç dağıtımını olumsuz etkiliyor. Şu anda her şey yolunda gitse dahi, paket verimsiz ve tur başına güç eksikliği yaşanıyor.
Bunlara ek olarak, Honda’ya özgü sürülebilirlik sorunları olup olmadığı, start anındaki performansı ve yeni Aston Martin şanzımanıyla motorun uyumu gibi bilinmeyenler de mevcut. Ayrıca, aracın mevcut durumda rakiplerine kıyasla geliştirme için daha az vakte sahip olması, şasinin potansiyelini de belirsiz kılıyor.
2017 ile Parlak ve Karanlık Yönler
2017 karşılaştırması tamamen olumsuz değil. O yıl, McLaren için 2016’ya göre büyük bir geri adımdı; çünkü motor mimarisinde yapılan köklü değişiklikler performans sınırlamalarını aşmayı hedefliyordu. Sonuçta güvenilirlik çok kötüydü ve hedeflenen performansa ulaşılamadığı için Honda-McLaren ortaklığı o sezon sona erdi.
Ancak bu mimari değişiklik, motorun potansiyelini gizlemiş ve Honda’nın Red Bull ile, özellikle de Toro Rosso ile 2018’de yeni bir başlangıç yapmasının temelini oluşturmuştu. Güvenilirlik sorunları çözüldüğünde ve ortam McLaren’daki politik baskıdan uzaklaştığında, Honda’nın sağlam bir temel oluşturduğu kısa sürede anlaşıldı. Bu sayede, yıllar içinde yarış galibiyeti ve şampiyonluk getiren bir güç ünitesine ulaşıldı.
Burada dikkat çekici olan, Honda’nın daha önce de benzer bir çıkmazdan kurtulmuş olması. Ancak 2017’den sonra toparlanmak yıllar aldı; benzer bir zaman çizelgesi ile 2028’de ara sıra galibiyetler elde edilebilecek bir motora ulaşılması mümkün görünüyor ve bunun için de Red Bull’un geçmişteki seviyesinde bir araca ihtiyaç var.
Kural Değişiklikleri ve Beklentiler
Bugün toparlanmayı daha da zorlaştıran iki önemli fark bulunuyor. Birincisi, kurallar. Artık sorunların çözümü için sınırsız bütçe ve geliştirme kaynağı harcamak mümkün değil. Honda, Red Bull ile zirveye çıkmak için büyük harcamalar yapmıştı; fakat artık bütçe sınırı ve test kısıtlamaları nedeniyle hızlı gelişim mümkün değil. Özellikle, Honda’nın Aston Martin projesine Mayıs 2023’te yeniden dahil olmasından bu yana, rakip üreticiler 2026 güç üniteleri üzerinde daha önce ve daha serbest bir şekilde çalışabildi.
Kısa vadeli ilerleme, taban seviyenin ne kadar iyi olduğuna ve bu seviyenin rakiplerle eşitlenmesi için yapılacak çalışmalara bağlı olacak. Güvenilirlik, öncelikli hedef olarak öne çıkıyor ancak ana sorunun Çin’deki ikinci yarışta çözüldüğüne dair haberlerin yanlış anlaşıldığı belirtiliyor. Performans anlamında ise, kurallar gereği en gerideki üreticilere daha fazla dinamometre süresi ve birkaç teknik güncelleme hakkı tanınıyor; fakat bunların etkisi aylar sürecek. Şu anda Honda, acil güvenilirlik çözümlerini içeren bir teknik spesifikasyonu sabitlemek için yoğun mesai harcıyor.
İkinci karmaşıklık ise beklenti düzeyi. Bu, küçük bir takımda düşük riskli bir yeniden yapılanma değil. Aston Martin, Adrian Newey’nin yönetiminde fabrika takımı olma iddiasında. Başkan Lawrence Stroll’ün her alanda liderlik için hiçbir masraftan kaçınmadığı bir ekipte, uzun süreli düşük performans kabul edilmeyecek.
Honda’nın McLaren’daki çöküşünde, ekibin Japon üreticiyi sürekli suçlaması ve yeterli esnekliğin olmaması etkili olmuştu. McLaren’ın teknik kibri de bu süreci hızlandırmıştı. Şimdi ise Newey’nin varlığı, sorunun şaside olmadığı izlenimini güçlendiriyor; ancak ileride şasinin de darboğaz olabileceği göz ardı edilmemeli. Red Bull ile yaşanan değişimde olduğu gibi, “araba ve motor” ayrımının yapılması fabrika ortaklığının mantığını ortadan kaldırır ve bu, en verimli yol olmaz.
Honda sorunlarını çözdüğünde, aracın kalitesinin objektif şekilde değerlendirilmesi kritik olacak. Newey’nin geç katılımı nedeniyle şasinin yıl başında kısmen tavizli olduğu belirtiliyor. 2025’in ilk aylarında aerodinamik geliştirme süreci ya durdu, ya da yavaşladı; çünkü önceki çalışmalar gözden geçirildi veya Newey onaylamadan geliştirme bütçesinin harcanması istenmedi. Organizasyonel değişiklikler uzun vadede Aston Martin’e avantaj sağlayabilir, ancak kısa vadede ekstra zaman veya istikrar getirmiyor.
Gerçekçi Hedefler ve Yol Haritası
Beklentiler ile gerçekler arasında bir çatışma yaşanması kaçınılmaz. Aston Martin’in istediği ilerleme ile Honda’nın sunabileceği gelişim arasında makul bir denge kurulması gerekecek. Ancak mevcut durumda, Honda’nın bulunduğu noktadan sezonun ikinci yarısında orta grup seviyesine ulaşması dahi önemli bir ilerleme olur. Bir yıl içinde podyum mücadelesi verecek bir paket için ise olağanüstü bir toparlanma gerekecektir.
Daha gerçekçi senaryo, temel mimarinin doğru olması halinde, bu yıl istikrar sağlanıp, gelecek sezona daha güçlü bir performans ve güvenilirlik temeli oluşturmak ve ancak ondan sonra kalıcı ön grup potansiyeli düşünmek olacaktır. Nitekim 2017 sonrası süreç de böyle işlemişti. Şimdi asıl soru, Honda’nın bunu tekrar başarmak için yeterli zaman ve kaynağa sahip olup olmadığı.
Kaynak: The Race // https://www.the-race.com/formula-1/honda-mclaren-f1-nightmare-repeat-aston-martin-consequences/
