2026 F1 sezonundaki yeni kural dönemine Mercedes’ten sonraki en güçlü araçla başlayan Ferrari, bir kez daha şampiyonluk yarışının dışında kaldı. Dahası sezonun son bölümünde gerilemekten kurtulamadı. Peki sıfırdan motor yapan Red Bull’un ve dört kayıp yılın ardından şampiyon olan Mercedes’in başardığını Ferrari neden başaramıyor?
2024’te Lewis Hamilton’ın Ferrari’ye geçeceği haberinin geldiği günlerde kaleme aldığım yazıyı şöyle bitirmiştim: 2026’da kurallar yine büyük ölçüde değişecek, yani başarı için yeni bir fırsat… Önceki değişiklikleri sırasıyla Red Bull, Mercedes ve Red Bull domine etmişti, kim bilir sıra belki de Ferrari’ye gelmiştir.
Aradan neredeyse üç yıl geçti. 2026 F1 sezonunda geride sadece iki yarış kaldı ve tablo ortada: Mercedes hem Pilotlar hem Takımlar Şampiyonluğunu çoktan garantiledi. Ferrari 517 puanla ikinci sırada, Red Bull 440 puanla üçüncü. Üstelik Las Vegas’ta önce Hamilton’ın, sonra Leclerc’in aldığı cezalar yüzünden Ferrari ikinciliği matematiksel olarak garantileyemedi. İlk bakışta Ferrari için kötü bir sezon gibi durmuyor. Ancak işin içine girdiğinizde karşımıza bambaşka bir hikâye çıkıyor…
Yeni dönemin Mercedes’ten sonraki en iyi aracına sahip olan Ferrari, 21 yarışta yalnızca iki kez kazanabildi. Pilotları bu sezon dört yarışta birbirine temas etti. Sıfırdan motor üreten Red Bull ise Verstappen ile dört yarış kazandı ve Verstappen şu anda pilotlar sıralamasında iki Ferrari pilotunun da önünde. Peki Ferrari neden her fırsatı kaçırıyor?
18 yıllık hasret
Hakkını yemeyelim, Ferrari hâlâ Formula 1 tarihinin en başarılı takımı. 16 Takımlar Şampiyonluğu ile kimse ona yaklaşamıyor bile. Ancak son Pilotlar Şampiyonluğu 2007’de Kimi Raikkonen ile, son Takımlar Şampiyonluğu ise 2008’de geldi. Yani Maranello’daki en yeni şampiyonluk kupası 18 yaşında…
Bu süreçte Ferrari’nin şampiyonluğa hiç yaklaşmadığını da söyleyemeyiz. 2010’da Fernando Alonso Abu Dhabi’deki finale lider olarak girdi ancak yanlış pit stratejisiyle Vitaly Petrov’un arkasında sıkışıp kaldı ve şampiyonluğu Sebastian Vettel’e kaptırdı. 2012’de yine Alonso, yine Vettel ve bu kez fark sadece 3 puandı. 2017 ve 2018’de Vettel iki sezona da güçlü başladı ancak pilotaj hataları ve sezon ortasındaki gelişim yarışında geride kalması şampiyonluğu yine Mercedes’e bıraktı.
Bu listeye 2019-2020 dönemini de eklemek lazım. 2019’da düzlükte rakiplerinden çok daha hızlı olan Ferrari motoru, FIA ile yapılan ve detayları hiçbir zaman açıklanmayan gizli anlaşmanın ardından adeta söndü. 2020’de ise Ferrari, Takımlar Şampiyonası’nı altıncı sırada tamamlayarak son 40 yılın en kötü sezonunu yaşadı.
2022’yi ise hepimiz hatırlıyoruz. Zemin etkili araçlar döneminin ilk sezonunda Leclerc ilk üç yarışın ikisini kazandı ve taraftarların aklından gerçek manada “Bu sefer gerçekten şampiyon olabiliriz” düşüncesi geçti. Sonrasını biliyorsunuz… Dayanıklılık sorunları, Monaco ve Silverstone gibi yarışlarda yapılan strateji hataları ve gelişim yarışında geride kalmak sezonu adeta Red Bull’a hediye etti. O sene Eylül’de yazdığım yazıyı şöyle bitirmiştim: “Bundan sonra Ferrari, olur da bir sezonun ilk yarısını 60-70 puan farkla önde tamamlasa ve gerçekten yarım saniye kadar hızlı bir araca sahip olsa dahi, sezon tamamlanmadan önce kimse Ferrari’nin başarılı olabileceğine kefil olamaz.”
Ne yazık ki dört yıl sonra bu cümleyi geri almam için bir sebep yok. Tüm bu senaryoların ortak noktası aynı: Ferrari hızlı araç üretebiliyor. Kaybettiği yer, o aracı sezon boyunca doğru yönetmek.
Dört farklı kural dönemi, en az dört kez kaçan fırsat
Formula 1’de büyük kural değişiklikleri kartları yeniden dağıtır. Aslında Ferrari’nin bu konudaki hikâyesi son şampiyonluğunun hemen ardından başlıyor. 2009’daki büyük aerodinamik değişikliklerde Ferrari ve McLaren gibi F1’in geleneksel büyükleri geride kalırken, çift katmanlı difüzörüyle Brawn GP ve Red Bull ön plana çıktı. Bir önceki sezonun Takımlar Şampiyonu Ferrari, 2009’da sadece bir yarış kazanabildi. O tek galibiyet de Kimi Raikkonen’in Spa zaferiydi. Ardından gelen dört sezonun şampiyonu ise hep Red Bull oldu.
2014’te ise sıra motorlara geldi. Bunu en iyi bilen isim de Hamilton’dır. 2012 sonunda McLaren’den Mercedes’e geçtiğinde çok eleştirilmişti ancak 2014’teki turbo hibrit dönemin kazananı o oldu. Mercedes 2014-2021 arasında art arda sekiz Takımlar Şampiyonluğu kazanırken Ferrari motor gücünde o kadar gerideydi ki 2014’ü tek bir galibiyet bile alamadan tamamladı.
Son 20 yıla baktığımızda Ferrari büyük kural değişikliklerinin yaşandığı dönemlerde neredeyse hiç güçlü başlangıç yapamadı. İstisnası 2022 oldu ve onun da nasıl bittiğini yukarıda anlattım. O dönemin şampiyonlukları Red Bull ile McLaren arasında paylaşıldı.
| Dönem | Kazanan | Ferrari’nin durumu |
|---|---|---|
| 2009 aerodinamik | Brawn GP (2009), Red Bull (2010-2013) | Şampiyonluğun ardından geride kaldı, 2009’da tek galibiyet (Spa) |
| 2014 turbo hibrit | Mercedes, 2014-2021 arası 8 Takımlar Şampiyonluğu | Motor gücünde çok gerideydi, 2014’ü galibiyetsiz kapattı |
| 2022 zemin etkili araçlar | Red Bull (2022-2023), McLaren (2024-2025) | En iyi başlayan takımdı, dayanıklılık ve strateji hatalarıyla üstünlüğü kaybetti |
| 2026 yeni araç ve motor | Mercedes | Mercedes’ten sonraki en güçlü araç, 21 yarışta 2 galibiyet |
2026 ise belki de en acı olanı. Yeni araç ve yeni motor kurallarıyla başlayan sezonda Ferrari bu kez de yeni döneme güçlü başladı ve Mercedes’in arkasındaki en yakın takımdı. Özellikle kalkışlarda rakiplerinden çok daha güçlüydü. İlk üç yarışta Leclerc Avustralya ve Japonya’da, Hamilton da Çin’de podyuma çıktı. Galibiyetler ise ancak Barselona’da Hamilton ve Silverstone’da Leclerc ile geldi.
Sezonun son bölümünde araç yeniden kazanabilecek seviyeye geldi. Hamilton Meksika’da Ferrari’deki ilk pole pozisyonunu aldı ve takım 1-2 yapabilecek hızdaydı. O yarışı Ferrari’ye rakipler değil, kendi pilotları kaybettirdi… Ama oraya gelmeden önce bir adım geri gidelim.
Vasseur ve kuralsız çekişme
Mattia Binotto 2022 sonunda istifa ettiğinde “Binotto’nun ayrılığı sonrası Ferrari’nin şampiyonluk umutları 2026’ya sarkar mı?” diye sormuştum. O yazıda, Jean Todt’tan sonra Ferrari’nin başına geçen isimleri tek tek saymıştım: Stefano Domenicali, Marco Mattiacci, Maurizio Arrivabene ve Mattia Binotto. Şampiyon olan takımlarda takım patronları uzun yıllar yerlerini korurken Ferrari’de tam tersi bir durum geçerliydi. Listeye 2023’te Fred Vasseur eklendi.
Vasseur’dan en çok beklenen şey düzendi. Hatırlarsınız, Hamilton’ın 2006’da GP2’de şampiyon olduğu takımın patronu da Vasseur’du ve bu bağın transferdeki rolü çok konuşulmuştu. Ne var ki 2026’da Ferrari’nin en büyük sorunu tam olarak düzensizlik oldu.

Vasseur’un tutumu baştan beri aynı: pilotlar serbestçe yarışsın. Çin’deki temiz düellonun ardından bu yaklaşım doğru gibi görünüyordu. Sezonun ikinci yarısında ise faturası ağırlaştı. Zandvoort’ta Leclerc, farklı stratejideki Hamilton’a yol vermesi talimatını reddetti. Monza’da ilk şikanda Hamilton’ı çakıla itti, ardından kendisi Parabolica’da kaza yaparak yarışı erken bitirdi. Hamilton ise Ferrari’nin ev sahibi yarışında altıncılıkla yetinmek zorunda kaldı.
Monza’dan sonra Hamilton, Mercedes’teki gibi yazılı “çekişme kuralları” istedi ve Ferrari’de kural olmadığını açıkça söyledi. Vasseur ise bir pilotu öne çıkarmak için henüz erken olduğunu savundu. Pilotlar John Elkann, Benedetto Vigna ve Vasseur’un katıldığı bir toplantıda barıştırıldı. Peki sonuç? Meksika’da pole pozisyonundaki Hamilton ile Leclerc 4. virajda pistten çıktılar, araya giren Verstappen yarışı kazandı. Las Vegas’ta ise Leclerc, Hamilton’ı döndürerek 10 saniye ceza aldı ve Vasseur olayı “kabul edilemez” diye nitelendirdi.
Baskı sadece pistten de gelmiyor. Binotto’nun istifasında Elkann ve Vigna’nın güven eksikliğinin rolünü 2022’de yazmıştım. 2025’teki São Paulo GP’de iki aracın da yarışı bitirememesinin ardından Elkann, pilotlarının “daha az konuşup sürüşe odaklanması” gerektiğini söyledi. Tepeden gelen bu tür çıkışlar, takım içinde huzuru değil gerginliği büyütüyor.
İki sezonda altı yarışta birbirine temas eden, bunların dördünü 2026’da yaşayan bir pilot kadrosu düşünün… Açık konuşayım, sorun yalnızca iki pilotun hırsı değil. Aynı durumda ne yapılması gerektiği konusunda pilotların anlaşamaması ve bu tablonun sezon boyunca düzeltilememesi, takımın otoritesini sorgulatıyor.
İki Ferrari pilotunun son iki sezonda birbirine temas ettiği yarışlar şöyle:
| Sezon | Yarış | Ne oldu? |
|---|---|---|
| 2026 | Las Vegas GP | Leclerc, Hamilton’ı döndürdü ve 10 saniye ceza aldı. Hamilton 6.’lıktan 10.’luğa düştü. |
| 2026 | İtalya GP | İlk şikandaki temas Hamilton’ı çakıllığa itti. Leclerc bir tur sonra kaza yaptı. |
| 2026 | Japonya GP | Leclerc’in Viraj 1’deki dıştan atağında hafif temas oldu. |
| 2026 | Çin GP | Podyum mücadelesinde Hamilton’ın “öpücük” dediği hafif temas. |
| 2025 | Meksika GP | Startın ardından Viraj 1’de teker tekere temas. Leclerc pisti keserek öne geçti. |
| 2025 | Çin GP | İlk turdaki temas Leclerc’in ön kanadını kırdı. |
Meksika 2026 bu listede yok çünkü orada temas olmadı, iki pilot birlikte pistten çıktı. Ama sonucu belki de hepsinden pahalıydı.
Hamilton: sefası da var, cefası da
Gelelim Hamilton’a… Ferrari’ye geçişini ilk duyduğumda şunu yazmıştım: “Kaybedecek bir şeyi yok. Hatta pist üstünde kazanamasa bile yine de kazanan olacak.” Ticari açıdan, taraftar kitlesi açısından bu hâlâ doğru. Ancak pist üstünde ilk iki sezonun sonuçları beklentinin çok altında kaldı.
2025 tam bir hayal kırıklığıydı. Hamilton Çin’de sprint yarışını kazanarak umut verdi ancak aynı hafta sonunun Grand Prix’sinde iki Ferrari de teknik kontrolleri geçemeyerek diskalifiye edildi. Ferrari bütün sezon boyunca tek bir Grand Prix bile kazanamadı. Hamilton sezon boyunca Leclerc’in temposunun gerisinde kaldı ve bir noktada takıma pilot değişikliğini düşünmesini bile önerdi.
2026’da işler daha iyi ama yeterli değil. Hamilton Ferrari’deki ilk Grand Prix podyumunu 26. yarışında, Çin’de aldı. Barselona’da kazandı, Meksika’da pole aldı ve şu anda 267 puanla pilotlar sıralamasında üçüncü. Leclerc ise 250 puanla altıncı.

Burada ilginç bir paradoks var. Hamilton nihayet Leclerc ile eşit seviyeye geldi ancak bu eşitlik takıma puan kazandırmak yerine iki pilotun birbiriyle savaşına dönüştü. Ferrari bir şampiyon transfer etti ama onu takım arkadaşıyla aynı hedefe yönlendirecek sistemi kurmadı. Hamilton Ferrari pilotu olmanın sefasını da sürüyor, cefasını da çekiyor…
Bir tarafta Hamilton, yedi kez Dünya Şampiyonu olmanın faydalarını kullanmak istiyor. En azından takım içerisindeki rollerin netleşmesini istiyor… Diğer tarafta ise Ferrari’nin öz çocuğu Leclerc. O da Hamilton’ın istatistikleri altında ezilmek istemiyor, haklı olarak. Ancak bunun sonucunda ortaya, 7 şampiyonluk ve 106 Grand Prix zaferine rağmen, kendisini Ferrari’ye kanıtlamaya çalışan bir Hamilton varmış gibi durum çıkıyor.
Ferrari’nin şampiyonluğu kaybettiği bir dönemde iki pilotu arasında yaşanan bu gerilim ve kontrolsüzlük, kaza bela bir şampiyonluk mücadelesinde ikisinin yönetiminin daha imkansız olacağı izlenimini veriyor.
Red Bull: her şeyini kaybetti, yeniden kazandı
Peki aynı dönemde rakipler ne yaptı? 2022’de Red Bull’un başarısını anlatırken en çok vurguladığım şey istikrardı. 2005’ten bu yana takımın başında olan Christian Horner ve aynı yıl McLaren’den gelen teknik dehası Adrian Newey… Bu ikiliyi Red Bull projesinin ne kadar başarılı olduğunun en büyük işareti olarak görmüştüm.
Bugün ikisi de yok. 2021-2024 arasında takımı şampiyonluklara taşıyan kadronun neredeyse tamamı gitti:
| İsim | Red Bull’daki görevi | Nereye gitti? |
|---|---|---|
| Christian Horner | Takım patronu ve CEO (2005-2025) | 9 Temmuz 2025’te görevden alındı |
| Adrian Newey | Teknik dehası, baş tasarımcı | Aston Martin |
| Jonathan Wheatley | Sportif direktör | Sauber/Audi, takım patronu |
| Rob Marshall | Baş tasarımcı | McLaren |
| Will Courtenay | Strateji direktörü | McLaren |
Horner’ın yerine Racing Bulls’tan Laurent Mekies getirildi. İlginçtir, Mekies de daha önce Ferrari’nin yarış direktörlüğünü yapmış bir isim.
Bu da yetmezmiş gibi Honda’nın ayrılmasıyla Red Bull, Ford desteğiyle sıfırdan kendi motorunu üretmek zorunda kaldı. Bir yanda 1950’den bu yana motor üreten Ferrari, diğer yanda bu alanda hiçbir geçmişi olmayan Red Bull… Sonuç? Sezon başında liderlerin çok gerisinde olan takım, DM01 motoruyla Kanada’da ilk podyumunu aldı. Malezya’daki Sepang pistinde koşulan Bahreyn GP’de ilk pole pozisyonu ve ilk galibiyet geldi. Verstappen bunun ardından Singapur, Meksika ve Las Vegas’ı da kazandı.
Hayale kapılmamak lazım, Red Bull Takımlar Şampiyonası’nda Ferrari’nin 77 puan gerisinde, üçüncü sırada. Yani tam manasıyla zirveye dönmüş değil. Ancak dört galibiyetle Ferrari’nin iki katı yarış kazandı ve Verstappen 304 puanla pilotlar sıralamasında ikinci. Aradaki fark şu: Red Bull’un tek bir lideri var ve takımın bütün enerjisi o lidere akıyor.
Mercedes: yanlışında ısrar etmeyen kazanır
Mercedes’in hikâyesi ise Ferrari için belki de en öğretici olanı. 2022’de zemin etkili araçlar döneminin başlamasıyla Mercedes, sıfır sidepod konseptiyle yeni döneme geriden başlayan takım olmuştu. 2023’te de bu konseptte ısrar etmenin bedelini ödedi ve 2022-2025 arasındaki dört sezonda yalnızca yedi Grand Prix kazanabildi.
Mercedes’in farkı, hatasını açıkça kabul edip bir sonraki kural değişikliğine hazırlanması oldu. Toto Wolff 2025 sonunda motorlarının şampiyonluk kazandığını, ancak kendi araçlarının McLaren’i yenecek kadar iyi olmadığını söyledi. 2024’teki yazımda, James Allison’ın geri dönüşüyle başlayan yeniden yapılanma için “Bilirsiniz bu tür yeniden yapılanmaların etkisi hemen değil, genelde 3-4 sene içerisinde ancak görülür” demiştim. Mercedes 2026’ya yeni motor ve aerodinamik kurallarını en iyi okuyan takım olarak girdi.
Sonuç ortada: Kimi Antonelli Meksika’da Pilotlar Şampiyonu oldu, Mercedes bir hafta sonra São Paulo’da 2021’den bu yana ilk, toplamda ise dokuzuncu Takımlar Şampiyonluğunu ilan etti. İşin ironik tarafı, Mercedes’in Hamilton’ın yerine kadroya aldığı genç Antonelli, Hamilton’ın Ferrari’de ulaşmaya çalıştığı unvana daha ikinci sezonunda ulaştı…
Wolff’un güven ortamıyla ilgili sözlerini 2022’de de aktarmıştım. Wolff’a göre “işe al ve kov” üzerine kurulu bir atmosferde güveni asla yaratamazsınız. Mercedes kriz yıllarında takım patronunu değiştirmedi, hatasını kabul etti ve sabırla yoluna devam etti. Ferrari ise aynı sürede bir takım patronunu daha gönderdi, büyük bir transfer yaptı ama takım içi düzeni kuramadı.
Başarının anahtarı İngiltere’de mi?
Buraya kadar anlattıklarıma bakınca akla bir soru daha geliyor: Ferrari’nin sorunu sadece yönetim mi, yoksa biraz da coğrafya mı? Şöyle bir bakalım… Ferrari’nin 2008’deki son şampiyonluğundan bu yana Takımlar Şampiyonluğu kazanan her takım İngiltere’de, “Motorsport Valley” olarak adlandırılan bölgede üslenmiş durumda.
| Yıllar | Takımlar Şampiyonu | Merkezi |
|---|---|---|
| 2009 | Brawn GP | Brackley, İngiltere |
| 2010-2013 | Red Bull | Milton Keynes, İngiltere |
| 2014-2021 | Mercedes | Brackley, İngiltere |
| 2022-2023 | Red Bull | Milton Keynes, İngiltere |
| 2024-2025 | McLaren | Woking, İngiltere |
| 2026 | Mercedes | Brackley, İngiltere |
Üstelik bu sadece şasi için değil, motor için de geçerli. Mercedes motorlarını Brixworth’te, Red Bull da sıfırdan kurduğu motor departmanını Milton Keynes’te, takımın hemen yanında geliştiriyor.
Bu bir tesadüf değil. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra boşalan hava üsleri ve ordudan ayrılan mühendislerle başlayan gelenek, bugün dev bir sanayiye dönüştü. Bölgedeki bir mühendis için rakip takıma geçmek çoğu zaman sadece işyeri değiştirmek demek. Evini, çocuklarının okulunu değiştirmesine gerek yok. Ferrari’ye geçmek ise ailesiyle birlikte İtalya’ya taşınmak demek.
Flavio Briatore bunu 2014’te açıkça söylemişti: “Ferrari konumunun bedelini ödüyor. Maranello kesinlikle Formula 1 dünyasının merkezi değil, merkez İngiltere.” Aradan geçen yıllarda bu tespit defalarca doğrulandı. Mercedes’in motor dehası Andy Cowell Ferrari’ye hayır dedi. Adrian Newey de 2024’te Ferrari’nin teklifini reddetti ve eski Red Bull ofisine sadece 25 dakika uzaklıktaki Aston Martin’i seçti. James Allison’ın 2016’da Ferrari’den ayrılıp İngiltere’ye dönmesi de İngiliz mühendisler arasında Ferrari’ye karşı çekinceyi artıran olaylardan biri oldu.
Diğer takımlar bu gerçeği çoktan kabul etti. İsviçre merkezli Sauber, Audi dönemi için İngiltere’de bir teknik merkez açtı. Racing Bulls da İngiltere’de üs kurdu, yeni takım Cadillac ise Silverstone’da üslendi. Bu tablonun sonunda Ferrari, İngiltere’de teknik merkezi olmayan tek takım olarak kalıyor.
Bu arada bir detayı da hatırlatmak lazım. Ferrari’nin 2000-2004 arasındaki altın döneminin teknik beyinleri Ross Brawn ve Rory Byrne, Benetton’dan, yani İngiltere’den getirilmişti. Tabii kimse Ferrari’nin Maranello’yu bırakmasını beklemiyor. Ferrari’yi Ferrari yapan biraz da o kırmızı kapılar. Sergio Marchionne de zamanında bu fikri reddetmişti. Ancak en iyi beyinler Maranello’ya gelmiyorsa, Ferrari’nin o beyinlerin olduğu yere gitmesi gerekebilir.
Sonuç: Ferrari istifa!
Başlığı neden “Ferrari istifa!” koyduğumu merak edenler olabilir. Ferrari’de her büyük başarısızlığın ardından bir kelle alındı. Domenicali gitti, Mattiacci gitti, Arrivabene gitti, Binotto istifa etti. İsimler değişti ama sonuç değişmedi. Çünkü Ferrari’nin sorunu tek bir kişi ya da tek bir departman değil. Bu yazıda anlattıklarımı toparlarsak, 18 yıllık hasretin arkasında birbirini besleyen birkaç neden var.
Motor departmanı. Ferrari kendini her zaman bir motor üreticisi olarak gördü ama büyük motor değişikliklerinde hep geride kaldı. 2014’te turbo hibrit döneme Mercedes’in çok gerisinde başladı. 2019’da nihayet en güçlü motora sahip olduğunu düşündüğümüz anda FIA ile yapılan gizli anlaşma geldi ve 2020’de her şey çöktü. 2026’da ise sıfırdan motor üreten Red Bull, dört galibiyetle Ferrari’nin iki katı yarış kazandı. Vasseur’un sezon sonuna doğru motor departmanını yeniden yapılandırması ve Red Bull Powertrains’ten kıdemli bir mühendisin geleceğinin konuşulması da aslında bu eksikliğin kabulü.
Yönetim. Şampiyon olan takımlarda takım patronları yıllarca görevde kalırken Ferrari’de her başarısızlık yeni bir yapılanma demek oldu. Tepeden gelen baskı da hiç eksik olmadı. Binotto’yu güven eksikliği yüzünden kaybeden Ferrari’de bugün de Elkann, pilotlarına “daha az konuşun” diyebiliyor. Pist üstünde ise iki şampiyonluk adayını yönetecek kurallar hiç yazılmadı. Sonuç: iki sezonda altı temas ve Meksika’da elden kaçan bir 1-2.
İngiltere’den uzaklık. 2009’dan bu yana her Takımlar Şampiyonu İngiltere’de üslenmiş bir takım. Newey’den Cowell’a, en iyi isimler Maranello’ya taşınmak yerine evlerinden 25 – 30 dakika uzaklıktaki takımları seçiyor. Sauber ve Racing Bulls bile İngiltere’de teknik merkez açarken Ferrari bu yetenek havuzunun dışında kalıyor.
Fazla İtalyanlaşma. Bunun doğal sonucu, Ferrari’nin zamanla içine kapanması oldu. Hatırlarsanız Ferrari’nin 2000-2004 arasındaki altın dönemi tam bir uluslararası kadroydu: Fransız Jean Todt, İngiliz Ross Brawn, Güney Afrikalı Rory Byrne ve Alman Michael Schumacher. Marchionne döneminden sonra ise takım, kendi içinden yetiştirdiği İtalyan mühendisleri yükselten, dışarıdan gelene kapıları pek açmayan bir yapıya dönüştü. Vasseur’un Serra ve d’Ambrosio gibi dışarıdan isimler getirmesi bu döngüyü kırma çabası. Ancak hepsi hâlâ Maranello’nun içinde, aynı baskı altında çalışıyor. Diğer taraftan; bu söylediklerimden Ferrari kadrosunun başarısız isimlerden oluştuğu anlamı çıkmasın. Ferrari’den ayrılan Andrea Stella, McLaren ile şampiyonluklar yaşadı. Keza Laurent Mekies, Red Bull’u yeniden kazanan bir takım haline getirmeyi başardı. Stefano Domenicali, kaybedilen şampiyonlukların ardından Formula 1’e CEO olarak döndü ve onun döneminde Formula 1 tüm dünyada ciddi popülarite kazandı.
Kısacası Ferrari artık yavaş bir aracı bahane edemez. SF-26, sezon boyunca istikrarlıydı ama belli noktalarda motor gücü açısından geride kaldı. 2022’de sorun dayanıklılık, strateji ve gelişim yarışıydı, 2026’da ise sorun güç ünitesi ve pilot yönetimi oldu. Red Bull en değerli isimlerini kaybetmesine rağmen ayakta kaldı, Mercedes hatalarından ders çıkardı. İkisi de yaptığı yanlışta ısrar etmedi. Ferrari ise her seferinde farklı bir yerden su almaya devam ediyor.
Yani istifa etmesi gereken bir takım patronu ya da pilot değil. İstifa etmesi gereken, yıllardır değişmeyen “Ferrari usulü”: suçlu aramak, sabırsızlık, kuralsızlık, içe kapanma ve dünyanın geri kalanının çoktan kabul ettiği gerçeklere karşı ısrar. “Ferrari her şeyden büyüktür” yaklaşımı…
Ferrari bu usulün yerine motor tarafında ciddi bir yatırımı, yazılı çekişme kurallarını, sabırlı bir yönetimi ve İngiltere’deki yeteneğe ulaşmanın bir yolunu koyamazsa, 2024’te kurduğum hayal, yani Hamilton’ın Ferrari’yi ayağa kaldırıp Schumacher’in evinde 8. şampiyonluğuna ulaşması, hayal olarak kalmaya devam edecek. Maranello’nun 18 yıllık hasreti de muhtemelen 19’a, 20’ye uzayacak…
Ferrari taraftarları, bir sonraki kural değişikliğini sabırsızlıkla beklemeye başlayacaklar…
Uzun yıllar boyunca Ferrari’nin 1979 – 2000 yılları arasındaki 21 yıllık şampiyonluk hasretini bitiren ismin Michael Schumacher olduğunu söylemiştik. O günler unutuldu ve bir önceki şampiyonluğun üstünden 18, pilotlar şampiyonluğunun üzerinden ise 19 yıl geçti.
Formula 1 tarihinin rekorlarının çoğunu elinde bulunduran Ferrari, sanki eski rekorunu egale etmeye çalışıyor gibi.
Bunlar da ilginizi çekebilir: 2026 F1 Puan Durumu · 2026 F1 Takvimi · F1 Puanlama Sistemi
