Fernando Alonso, Formula 1’de Devam Etme Kararını Açıkladı: Uzmanlar Ne Düşünüyor?

Aston Martin-Honda ile geçirdiği büyük ölçüde verimsiz bir sezon, Fernando Alonso’nun Formula 1’de bir sezon daha devam etme kararını etkilemedi.

Peki, Alonso 2027 ve sonrasında gerçekte neleri başarabilir?

Bu şekilde veda edemezdi

Glenn Freeman

Alonso’nun kalması gerekiyordu. F1’de 40’lı yaşlarının ortalarına kadar mücadele edip, ardından bu sezonki gibi bir performansla veda etmek onun tarzı değil.

Peki, daha ne kadar devam edecek? Aston Martin’in gelecek sezon galibiyet mücadelesi vermesini beklemek, gerçekçi olmak gerekirse bir mucize beklemek olur. Ancak doğru bir ivme yakalanır ve performansta ciddi bir sıçrama yaşanırsa, Alonso’nun 2028’e kadar devam etmesi için yeterli motivasyonu bulabileceğini düşünüyorum.

Alonso’nun derinlerde bir yerde, bir şampiyonluk daha elde edeceğine inandığını sanmıyorum. Aston Martin ve Honda’nın yeni kuralların ilk yılında herkesten önce büyük bir adım atması tek şansıydı ve bu ihtimalin de çok düşük olduğunu hep hissettim.

Şimdi ise hedefin, tekrar adından söz ettirecek bir başarıya imza atmak olduğunu düşünüyorum. 2023’te o parlak dönemde, podyumların arasında bir galibiyet elde edebilseydi, muhtemelen şimdiye kadar bırakmış olurdu. Bu kadar uzun süre devam etme kararını, tek bir galibiyet bile haklı çıkarırdı.

Aston Martin’in 2027’de tekrar 2023’teki gibi olması beni şaşırtır. Ancak bir şekilde büyük dört takımın kapısını çalan ekip olabilirse, bunun Alonso’yu bir sezon daha kalmaya ikna etmeye yeteceğini düşünüyorum.

Umarım bu bir zaman kaybı değildir

Scott Mitchell-Malm

Prensipte Alonso’nun F1’de olması, olmamasından daha iyi. Ancak yeteneğini ve zamanını bu şekilde harcamasının bir anlamı olmadığını düşünüyorum – bu yüzden Aston Martin ve Honda üzerinde, Alonso’nun yeni taahhüdünü haklı çıkarmak adına büyük bir baskı oluşuyor.

Elbette Alonso bu süreçte oldukça yüksek bir ücret alacak. Dolayısıyla, içinde bulunduğu duruma duyulan sempati de sınırlı! Onu, önlerde mücadele ettiği ve yeteneğiyle bizi büyülediği bir yerde izlemeyi tercih ederdim çünkü kötü günler – örneğin Bakü – herkes için acı verici oluyor.

Ancak Alonso, bunu son bir şans olarak görebilir, özellikle de şu an pazarlık açısından çok güçlü bir konumda olduğu için.

Şu da söylenebilir; Aston Martin’in şu anda Alonso gibi bir pilota ihtiyacı yok çünkü sürücüler, takımın performansını kısıtlayan bir unsur değil. Dolayısıyla direksiyon başındaki ismin takımın rekabetçiliğine anlamlı bir katkısı yok.

Ancak sadece prestij için bile Aston Martin, projesine büyük bir isim kazandırmak isteyecektir ve bu konuda Alonso tek seçenek. Şu an başka kimse böyle bir riske girmeyeceğinden, Alonso koltuğuna talip olacak bir baskı da hissetmiyor.

Bu da demek oluyor ki, istediği ücreti belirleyebilir ve – eğer işler gerçekten yolunda giderse – projeden fayda sağlayacak kişi olarak orada bekleyebilir, ta ki yeterince gördüğüne karar verip ayrılana kadar.

Değer, rekorlarda yatıyor

Valentin Khorounzhiy

Rekabetçi açıdan bakıldığında, bu sonuçta çok az tatmin görüyorum – Alonso, ön sıralarda mücadele etme zamanlaması kendi kariyer çizgisiyle örtüşmeyen bir takımda (ve güç ünitesinde) kalıyor; sezon tamamen sönük geçti ve pilot eşleşmesi yıldan yıla tek taraflı bir mücadeleye sahne oluyor. 2027’de Alonso veya Stroll hakkında yeni bir şey öğrenmemiz pek olası değil, Alonso’nun iki F1 şampiyonluğuna ya da 32 galibiyetine yenilerini eklemesi ise neredeyse imkânsız.

Ancak, eğer konu sadece istatistiksel birikim değilse, “bu sayı ne kadar yükselebilir” sorusuna cevap aramak da anlaşılır bir tatmin duygusu yaratıyor. 440 yarış startı – neden 470 olmasın? 46 yaşında yarışmak – neden 47 olmasın?

Bu aynı zamanda oldukça etkileyici çünkü Alonso hâlâ performansıyla, sadece yıldız gücüyle değil, pistteki başarısıyla da varlığını sürdürüyor. Hâlâ çok iyi bir F1 pilotu. Büyük bir takımdan teklif alması muhtemel değil – fazla geçmiş bagajı ve güvenilir bir takım arkadaşıyla yakın dönemde rekabet etmemiş olması nedeniyle – ancak Aston Martin için değerli bir isim olduğu kesin.

Bunu LeBron James’e benzetmek isterdim ama LeBron her yıl NBA play-off’larında boy gösteriyor; oysa bu yılki Aston Martin, “play-in” takımına bile yakın değil. Dolayısıyla… biraz da James Milner gibi, öyle değil mi?

Yine Honda’nın elinde

Josh Suttill

Alonso’nun bir yıl daha devam etmesi tamamen mantıklı. Aston Martin-Honda ortaklığının en zor döneminde büyük bir emek harcadı.

Kariyerinde defalarca gördüğü gibi, takımdan yanlış zamanda ayrılmak, emeklerinin karşılığını başkasının toplamasına yol açabilir.

Bu kadar yıl Adrian Newey tasarımı bir araç bekledi. Özellikle bu yılki ilk aracın konsept aşamasında ciddi şekilde kısıtlanmış olması nedeniyle, en az bir tane daha Newey imzalı araç kullanmak isteyecektir.

Newey’in ekibinin şasiyle yaptığı büyük iyileşme – Monaco’daki (A-spec) ve Macaristan’daki (B-spec) farkı görmek yeterli – 2027’de bir adım daha atılabileceğine dair umut veriyor.

Bu yüzden, Aston Martin’in gelecek yıl en iyi dört takımın hemen arkasındaki en iyi araç olabileceğine inanmak gerçekçi değil demeyin.

Ancak asıl soru, bu araca hakkını verecek kadar güçlü bir Honda güç ünitesine sahip olup olmayacağı.

Alonso bu süreci iyi yönetti

Ben Anderson

Bence bu, her iki taraf için de muhtemelen en doğru sonuç. Evet, Alonso 2026 güç ünitelerinden hoşlanmıyor ancak 2027 ve 2028’de gelecek kural değişiklikleriyle en kötü dönemin geride kalacağını biliyor olacak – ve eğer devam ederse sonrası için de geçerli.

Üstelik Honda, FIA’nın ADUO yakalama mekanizması sayesinde gelecek yıl ek geliştirme bütçesiyle büyük ilerleme kaydetme potansiyeline sahip; bu sistemde değişiklik olsa bile.

Alonso hâlâ çok yüksek bir seviyede pilotaj yapıyor ve takım arkadaşının tartışmalı performansı nedeniyle bu seviyenin tam olarak ne kadar yüksek olduğunu bilmesek de, kesin olan şu ki Aston Martin ve Honda’nın şu anda çözmesi gereken çok daha büyük sorunları var. Pilot kadrosu bunların başında gelmiyor.

Alonso, şu anda takımın gerçekçi olarak çekebileceği en üst düzey pilot. Bunu çok iyi bildiğini ve müzakerelerde kendi lehine kullandığını tahmin ediyorum; F1’i tamamen bırakmakla defalarca tehdit ederek.

Aston Martin’in basın bülteninde de söylediği gibi, “yeni bir sözleşme imzaladığı” için çok mutlu. Yani sadece mevcut sözleşmesini uzatmadı, yeni bir anlaşma yaptı. Bu nedenle, 2026’daki projenin geldiği noktadan duyduğu memnuniyetsizliği iyi bir ücretle telafi ettirdiğini düşünüyorum – F1’deki kariyerinin son bölümünü, en azından şimdilik, gridin arkasında ya da yakınında geçirmek zorunda kalacak olsa da.

Aston, pilotlardan çok motorlara odaklanmalı

Gary Anderson

Gerçekte, başka kimi alabilirlerdi ki?

Lance kesin olarak takımda çünkü babası sponsor oluyor. Fernando ise rekabeti seviyor – ve artık devam etmek istiyorsa başka bir seçeneği olmadığını fark ettiğini düşünüyorum. Hâlâ iyi bir iş çıkarabilir ama eminim ki üçüncü dünya şampiyonluğu 50 yaşından önce ona gelmeyecek.

Aston Martin için ikisini, özellikle de Fernando’yu takımda tutmak en azından süreklilik sağlıyor.

Şimdi asıl soru, Honda’dan ayrılıp ayrılmayacakları – eğer öyleyse, kime geçecekler? Bu konuyu takipte kalmak gerekiyor.

Bu, inanılmaz mirasına katkı sağlıyor

Edd Straw

Fernando Alonso’nun F1’deki uzun ömürlülüğü gerçekten etkileyici. İstatistikleri yeteneğini tam olarak yansıtmasa da, bu seviyede bu kadar uzun süre mücadele etmeye istekli olması – kararın doğruluğundan bağımsız olarak – başlı başına etkileyici.

Bu sezonun sonunda, Alpine ile 2021’de geri döndükten sonraki “ikinci” F1 kariyeri, 2001-2007 arasındaki iki şampiyonluk ve 32 grand prix zaferinin 19’unu kazandığı ilk dönemi kadar uzun sürecek. Kararlılığı şaşırtıcı; elbette aldığı yüksek maaş işin cazibesinin bir parçası, ancak bu kadar uzun süre en üst seviyede devam edebilmek için olağanüstü bir adanmışlık gerekiyor.

Oturduğu koltuğun genç bir pilota gitmesi gerektiğini düşünenler ya da Aston Martin’in yarış kazanacak seviyeden bu kadar uzak olduğu bir ortamda mücadele etmeye devam etmenin gerçekçi olmadığını savunanlar mutlaka olacaktır. Ancak mesele bu değil. Alonso’nun hayranı olun ya da olmayın, yarış tarihinin en enerjik rekabetçi karakterlerinden birinin bitmek bilmeyen enerjisine saygı göstermek gerekir.

Sonuçta, ne zaman bırakacağını bilmemek, büyük bir şampiyonun psikolojik yapısının temel bir parçasıdır.